Το άλλο μισό του ονόματος
Η συλλογή: τι είναι στην πραγματικότητα τα αντίκες του Primuseum
Το Primus, η λάμπα πετρελαίου που ξεκίνησε τα πάντα πριν από τριάντα περίπου χρόνια, και τα πάνω από 3.000 αντικείμενα της ζωής του Ρίο ντε λα Πλάτα που το ακολούθησαν στα ράφια.
Δείτε εισιτήρια για το Primuseum στο GetYourGuide ↗Από πού προέρχεται το όνομα
| Τι υπάρχει στα ράφια | Περίπου πόσο |
|---|---|
| Λάμπες πετρελαίου Primus, το σημείο εκκίνησης της συλλογής | Περίπου 300 λάμπες |
| Εξοπλισμός καφέ και μπαρ που διασώθηκε από διάφορα σημεία του Μοντεβιδέο | Έπιπλα, πινακίδες, μόνιμος εξοπλισμός |
| Καθημερινά αντικείμενα του νοικοκυριού | Μπουκάλια, πιάτα, λάμπες και άλλα |
| Η συλλογή στο σύνολό της | Περισσότερα από 3.000 κομμάτια |
Ένα όνομα εμπνευσμένο από μια μάρκα κουζίνας
Το «Primuseum» συνδυάζει το «Primus» και το «museum». Η Primus είναι σουηδική μάρκα φούρνων κηροζίνης για μαγείρεμα και θέρμανση, κάποτε διαδεδομένων σε σπίτια, καφέ και χώρους εργασίας σε όλη τη Νότια Αμερική, προτού οι ηλεκτρικές και οι συσκευές υγραερίου επικρατήσουν στα μέσα του 20ού αιώνα. Η συλλογή του εστιατορίου περιλαμβάνει περίπου 300 από αυτούς, σε μια ποικιλία μεγεθών και μοντέλων — τα κομμάτια γύρω από τα οποία χτίστηκε όλη η ιδέα, και ακόμη ο λόγος για το όνομα, παρόλο που πλέον αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος από όσα βρίσκονται στα ράφια.
Τριάντα χρόνια συλλογής
Η συλλογή ανήκει στην οικογένεια Mazzoni, η οποία την ξεκίνησε με τις σόμπες Primus πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνέχισε να την εμπλουτίζει — όχι ως ένα επίσημο πρόγραμμα αποκτήσεων μουσείου με επιμελητή και κατάλογο, αλλά με τον τρόπο που μια οικογενειακή συλλογή τείνει να μεγαλώνει, κομμάτι κομμάτι, από πώληση σπιτιού σε πώληση σπιτιού, ώσπου γέμισε μια έπαυλη. Αυτή η ανεπίσημη, συσσωρευμένη αίσθηση είναι μέρος αυτού που την κάνει να διαβάζεται ως πραγματική συλλογή και όχι ως μια θεματική διακόσμηση φτιαγμένη για το εστιατόριο.
Το ίδιο το σπίτι αποτελεί μέρος της συλλογής
Το κτίριο χρονολογείται από το 1870, στη γωνία των οδών Pérez Castellano και Washington στην Ciudad Vieja, την παλιά πόλη του Μοντεβιδέο — κατά σύμπτωση, την ίδια δεκαετία που το Tannat, η ποικιλία σταφυλιού που σήμερα σερβίρεται στο δείπνο, έφτασε για πρώτη φορά στην Ουρουγουάη από τη Γαλλία. Πρόκειται για ένα γνήσιο αρχοντικό του 19ου αιώνα της περιοχής του Ρίο ντε λα Πλάτα και όχι για ένα θεματικό εστιατόριο φτιαγμένο να του μοιάζει· το ύψος των αιθουσών, τα αυθεντικά δάπεδα και οι αναλογίες των παραθύρων αποτελούν εξίσου μέρος της ατμόσφαιρας όσο και οτιδήποτε βρίσκεται στα ράφια.
Τι υπάρχει στ’ αλήθεια στους τοίχους κάτω από τους οποίους θα κάθεσαι
Πέρα από τις εστίες: έπιπλα, εμαγιέ πινακίδες και εξαρτήματα που διασώθηκαν από ιστορικά καφέ και μπαρ του Μοντεβιδέο, μαζί με καθημερινά αντικείμενα — μπουκάλια, πιάτα, λάμπες, ρολόγια και είδη οικιακής χρήσης — που ιχνηλατούν την καθημερινή οικιακή και καφενειακή ζωή του Ρίο ντε λα Πλάτα, παρά την υψηλή τέχνη ή τα μουσειακά αντίκες. Διαβάζεται περισσότερο σαν μια πολύ μεγάλη, πολύ πυκνή σοφίτα παρά σαν επιμελημένη έκθεση, κι αυτό ακριβώς είναι το νόημα: είναι ένα αρχείο του πώς πραγματικά ζούσαν, έπιναν και μαγείρευαν οι άνθρωποι, όχι μια συλλογή που συγκεντρώθηκε για εντυπωσιασμό.
Ιδιωτική συλλογή, όχι δημόσιο μουσείο
Δεν υπάρχει ξεχωριστό εισιτήριο ημερήσιας επίσκεψης για τη συλλογή αυτή καθαυτή — ο χώρος ανοίγει από Πέμπτη έως Κυριακή από τις 20:30, για δείπνο και παράσταση, και τότε τη βλέπετε. Αντιμετωπίστε τη ως μέρος του δείπνου και όχι ως μουσείο που θα μπορούσατε να επισκεφθείτε ανεξάρτητα νωρίτερα μέσα στην ημέρα· αν η περιήγηση σε αντίκες στο φως της ημέρας σας ενδιαφέρει περισσότερο από τη βραδιά τάνγκο, αυτός δεν είναι ο τρόπος να το κάνετε στο Μοντεβιδέο, και η Ciudad Vieja έχει άλλα, πιο συμβατικά μουσεία που τηρούν συνηθισμένες πρωινές ώρες λειτουργίας.
Τι να προσέξετε στο τραπέζι σας
Με πάνω από 3.000 κομμάτια απλωμένα στους χώρους, αξίζει να κοιτάξετε πραγματικά ό,τι βρίσκεται στο ράφι πιο κοντά στη δική σας θέση αντί να προσπαθήσετε να αγκαλιάσετε ολόκληρη τη συλλογή μεμιάς, κάτι που ούτως ή άλλως δεν είναι πραγματικά εφικτό στη διάρκεια ενός δείπνου — μια λάμπα, ένα σετ μπουκαλιών, μια παλιά καφενειακή πινακίδα κρύβουν η καθεμία μια μικρή, συγκεκριμένη ιστορία, ακόμη κι αν το εστιατόριο δεν τις επισημαίνει όλες όπως θα έκανε ένα επίσημο μουσείο.