Miejscowa historia tanga
Tango na urugwajskim brzegu: La Cumparsita i milonga
Argumenty Montevideo za tym, że jest jednym z dwóch miejsc narodzin tanga, oraz utwór, którym niemal każdy zespół w mieście wciąż potrafi zakończyć noc.
Zobacz bilety do Primuseum na GetYourGuide ↗Dwa miasta, jedna rzeka
| Roszczenie Montevideo | Roszczenie Buenos Aires | |
|---|---|---|
| Korzenie tańca | Dorastało w tych samych portowych dzielnicach na tym brzegu Río de la Plata | Dorastało w tych samych portowych dzielnicach na drugim brzegu |
| Uznanie UNESCO | Część wspólnej nominacji Argentyny i Urugwaju z 2009 roku | Ta sama wspólna nominacja |
| Hymn | „La Cumparsita”, napisana przez 18-letniego studenta z Montevideo, jest od 1997 roku prawnie uznanym Hymnem Kulturalnym i Popularnym Urugwaju | Nagrywana i spopularyzowana przez pokolenia argentyńskich orkiestr |
Jedna rzeka, dwa miasta, jeden taniec
Tango ukształtowało się w latach 80. XIX wieku w uboższych dzielnicach portowych po obu stronach Río de la Plata — Montevideo na jednym brzegu, Buenos Aires na drugim. Ta sama mieszanka europejskich imigrantów, społeczności afrodescendentów i wiejskich migrantów, którzy przenieśli się do obu miast portowych, połączyła ich własną muzykę — argentyńską milongę, hiszpańsko-kubańską habanerę i urugwajskie bębnienie candombe — w to, co stało się tangiem. To nie jest taniec, który jedno z miast wymyśliło samodzielnie ani może w pełni przypisać sobie, niezależnie od tego, co rywalizacja między nimi podpowiada odwiedzającemu, który słyszał tylko buenosaireską wersję tej historii.
Wpis na liście UNESCO z dwoma nazwami
W 2009 roku UNESCO dodało tango do Reprezentatywnej Listy Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości. Wniosek złożyły wspólnie Argentyna i Urugwaj — formalne, udokumentowane uznanie, że taniec należy do obu brzegów rzeki, a nie bardziej do jednej stolicy niż do drugiej. To jeden z nielicznych wpisów kulturowych UNESCO utrzymywanych wspólnie przez dwa kraje, a urugwajscy promotorzy turystyki opierają się na nim jako na swoim najsilniejszym dowodzie, że Montevideo nie jest przypisem do buenosaireskiej historii tanga.
Piosenka, którą student napisał na pożyczonym pianinie
Gerardo Matos Rodríguez był 18-letnim studentem architektury, gdy napisał melodię, która stała się „La Cumparsita”, opracowując ją na pianinie w budynku federacji studentów w Montevideo, a nie w profesjonalnym studiu. Poprosił przyjaciela, by pokazał nuty liderowi orkiestry Roberto Firpo w Café La Giralda w Montevideo; Firpo przerobił ją na pełną aranżację tanga i premierowo wykonał ze swoją orkiestrą w tej samej kawiarni 19 kwietnia 1917 roku. Tekst został dodany później przez argentyńskich pisarzy Pascuala Contursiego i Enrique Marioniego, a połączona piosenka stała się jednym z najczęściej nagrywanych tang na świecie.
Hymn Kulturalny i Popularny Urugwaju
W 1997 roku parlament Urugwaju uchwalił ustawę 16.905, nazywając „La Cumparsita” Hymnem Kulturalnym i Popularnym kraju — formalnym wyróżnieniem odrębnym od właściwego hymnu narodowego Urugwaju, „Orientales, la Patria o la Tumba”, przyjętego w 1833 roku. Żadne inne tango nie ma takiego statusu prawnego ani w Urugwaju, ani w Argentynie, i jest to fakt, który Montevideo zwykle przywołuje, ilekroć oba miasta spierają się o to, do kogo naprawdę należy tango.
Milonga, dawniej i dziś
„Milonga” pełni w tangu podwójną rolę: to wcześniejsza, szybsza forma tańca, która w XIX wieku współtworzyła rozwój tanga, a jednocześnie współczesne określenie na wieczór towarzyskiego tańczenia tanga, podczas którego miejscowi i przyjezdni potrafiący podążać za prowadzeniem tańczą ze sobą, zamiast jedynie oglądać występ. Montevideo ma własną scenę milongową, odmienną od formatu kolacja-i-widowisko jak w Primuseum — bez kolacji, bez występu przy stolikach, tylko parkiet, DJ lub zespół na żywo i tancerze, którzy przyszli tańczyć, a nie być obsługiwani przy posiłku.
Co to oznacza dla jednego wieczoru w Primuseum
Biorąc pod uwagę, jak silnie „La Cumparsita” kojarzy się właśnie z Montevideo, można śmiało założyć, że zespół zagra ją w którymś momencie wieczoru — większość rioplatenseńskich grup tangowych, po obu stronach estuarium, traktuje ją niemal jako obowiązkowy punkt programu budowanego dla gości. Nie ma gwarancji, że zabrzmi konkretnego wieczoru, bo dokładny repertuar zależy od tego, kto gra i o co prosi sala, ale to ta jedna prośba, którą najpewniej usłyszysz spełnioną, zanim noc dobiegnie końca.